شهریور 1383 بود و من تازه چند وقتی بود پا به راه عرصه ای تازه در ترانه نویسی گذارده بودم. امّا هنوز مقیم کنج اتاق ذهن و جان خویش نه جستجوگر دغدغه ها و بهانه های دورتر از علایق شخصی . هنوز هم برای دل خودم می نوشتم تا اینکه .....

یک روز در حالیکه مثل همیشه درگیر پیغام های شخصی و کنجکاو یافتن تازه هایی از موسیقی ایران و جهان در لابلای صفحات اینترنت بودم ، ناگهان یکی از یاران قدیمی و دور از وطن را دیدم و پس از احوالپرسی و ابراز دلتنگی بسیار با هم مشغول گپ و گفت شدیم . از همه جا و مثل همیشه از موسیقی میهن . ساعتی نگذشت که در پایان صحبت ها دوست من که آگاه بود مدّتی است به ترانه دچارم ، مرا از آشنایی اش با «سعید محمّدی» باخبر کرد و پیشنهاد آشنایی و همکاری با این عزیز را به من داد .

تا آنروز سعید محمّدی را با ملودی ها و ترانه هایی که برای دیگران ساخته بود و چند آلبومی که خود اجرا کرده بود می شناختم . البته محبوب ترینشان را ترانه ی پونه ( از آلبوم آسمونای آبی ) می دانستم و همینطور اینکه از همکاریهای سعید جان و زنده یاد فرّخ زاد بی خبر نبودم .

پس بی درنگ قبول کردم که من هم در این خوشبختی سهیم باشم . شماره تماس و ای میل سعید جان را از دوستم گرفتم و او نیز قول داد بزودی در مورد من با سعید جان صحبت کند .

***********

مدّت زیادی از این ارتباط نمی گذشت امّا هرچه روزها سپری مشد به سعید جان و احساسش ایمان بیشتری پیدا می کردم . ترانه سرا بود و طبیعتا باید مثل خیلی از بزرگان زمینه ی نزول و سرخوردگی من تازه کار را فراهم می کرد امّا ... امّا او چنین نبود و نکرد و همین مهربانی اش مرا بیشتر به سمت پررنگ کردن این دوستی و این حسّ خوب با هم بودن سوق می داد . گذشت و پاییز از راه رسید امّا آغاز بیست و دوّمین سال زیستن من بخاطر این رفاقت بهاری تر از همیشه می نمود و آبی تر گرچه شاید بدانید که پاییز به دنیا آمده ام نه بهار !!!

***********

بهار 1384 شد . روزی از آن روزها ترانه ای برای سعید نازنین فرستادم به نام «شمارش معکوس» . ترانه ای که آنرا در روزهای سرد زمستان 82 نوشته بودم . در آن روزهایی که سردتر از همیشه می نمود البته نه برای تن و جسم که برای دل و روح . چند روزی از این اتّفاق نگذشته بود که پیامی از سعید جان رسید . بله .... «شمارش معکوس» دیروز و «بازنده» ی امروز و همیشه ی ما چشم سعید جان را گرفته بود و پیام هم حاوی همین جریان بود . چه خبر خوبی . خیلی شاد شدم . برای منی که جز یک ترانه که آنهم عزیز جویای نامی در ایران اجرا کرده بود ( "منو ببخش" از آلبوم "بذارهمه بدونن" با صدای "آرین خلج" – بهار 81 ) کار دیگری نکرده بودم ، بهتر از این نمی شد . قرار شده بود که گام دوّم هنری ام را با هنرمندی چون سعید محمّدی بردارم و این برای من افتخار کمی نبود و نیست . سعیدی که تا به حال حتّی یک خط ترانه از هیچکس برای اجرا درخواست نکرده بود و حالا من نخستین ترانه سرایی بودم که با سعید همکاری می کردم آنهم با کسی که خود هنرمند بالغی است .

اینطور شد که «شمارش معکوس» به تدریج جایش را به «بازنده» داد تا «بازنده»، نقطه ی مقابل «برنده»، در آلبوم جدید سعید باشد . از زمان انتخاب ترانه تا زمانی که سعید جان  قطعه ای کوتاه از کار را برای من فرستاد نزدیک به 11 ماه طول کشید و آنچه در این مدّت بین ما می گذشت تنها امیدواری هر دوی ما به «بازنده» از نظر اقبال عمومی بود که فکر می کنم در آخر اتّفاقی جز این رخ نداد . این تلاش 11 ماهه حکایتی سبز بود از همفکری زیبای من و هنرمندی که هنوز برای عشق و احساس ارزش بالایی قائل است . ترانه را «اندی جی» تنطیم کننده ی به نام این 3 ، 2 سال اخیر تنظیم کرد و همان شد که شنیدید . آلبوم «برنده» در بهار 85 به خانه ها رسید و من و تو را آباد کرد . چگونگی اش را هم همه می دانیم . از آن روزبه بعد سعید عزیز پا به هر محفلی که می گذاشت از این دوست و همراه کوچکش هم یادی می کرد . چه در شبکه های مختلف فارسی زبان و چه در برنامه ی روز هفتم بی بی سی که ترانه را به عنوان یکی از آثار نزدیک به زندگی واقعی اش نام برد و آنرا یکی از زیباتربن های «آلبوم» برنده برشمرد .

زمستان 85 هم از راه رسید و «بازنده» برای نخستین بار و به عنوان آخرین موزیک ویدئوی آلبوم به کارگردانی «بهنام مکری» از شبکه های تلویزیونی دور از وطن پخش شد . احساس خوبی داشتم از اینکه برای اوّلین بار ترانه ای از من با صدای یکی از دوست داشتنی ترین و خلّاق ترین هنرمندان سرزمینم در غربت اجرا شد و من توانستم یکی از استوارترین گامهای خود را در این راه بردارم . شهریورماه که دیگر چیزی به پایانش نمانده عمر این دوستی و همترانگی به 3 سال رسید . از خدای بزرگ می خواهم تا هستم این افتخار از من سلب نگردد و این همراهی که تا چندی دیگر به میلاد دوّمین ترانه ی ما منجر خواهد شد ، گل دادن های بیشتری را تجربه کند .

در پایان از مهرانای عزیز که مجال این قدردانی را به من داد بسیارممنون و سپاسگزارم و دست تک تک شمایانی که یار و یاور همیشگی سعید نازنین هستید را با افتخار می بوسم .

                                                                      شهریور 1386 – عرفان سلیمی